گذر زمان بر گنجینه یوگا

گذر زمان بر گنجینه یوگا


تاریخ یوگا به دلیل انتقال شنیداری متون مقدس و ماهیت مخفی آموزه­های آن در گذشته، بخش­های ناشناخته­ی بسیاری دارد و همچنین به دلیل اینکه ثبت نوشته­ های اولیه یوگا بر روی برگ­های شکننده­ نخل خرما انجام می گرفته، به سرعت از بین رفته اند. لذا امروزه آنچه که از دانش یوگا در دست ما هست بخشی از متوk رونویسی شده از اسناد باقمیانده گذشته است.
بطور کلی توسعه یوگا به بیش از 5000 سال پیش بر می­گردد که حتی این اعتقاد در بین محققان وجود دارد که یوگا ممکن است از 10،000 سال پیش توسعه پیدا کرده باشد. لذا تاریخ غنی یوگا را می توان به چهار دوره زمان اصلی تقسیم کرد:

1- یوگا پیش از دوره کلاسیک:

توسعه یوگا توسط تمدن Indus-Sarasvati در شمال هند بیش از 5،000 سال پیش آغاز شد. کلمه یوگا برای اولین بار در قدیمی­ترین متون مقدس، Rig Veda ذکر شده است که وداها را مجموعه ­ای از متون حاوی آهنگ ها، ماندرا و آیین­هایی می دانیم که توسط براهمان و کشیشان ودایی مورد استفاده قرار می­گرفته است. با گذر زمان یوگا به آرامی رنگ تازه ­ای به خود گرفت و توسط برهمایی ­ها (گروهی از عارفان هندی) و حکمای مقدس هندی تکمیل گردید. مشهورترین کتاب مقدس یوگی­ ها در این دوره، "باگاواد گیته" است.

2- یوگا دوره کلاسیک:

در مرحله پیش از دوره کلاسیک، یوگا شامل ایده­ها، باورها و تکنیک­های گوناگونی بود که اغلب در تضاد یکدیگر بودند. دوره­ی کلاسیک توسط "ساترا پاتاجالی" تعریف می­شود به همین خاطر پاتانجی را اغلب به عنوان پدر یوگا به شمار می­آورند. پاتانجی تمرین یوگا را به "مسیر هشت مرحله­ای" سازماندهی کرد. این هشت مرحله عبارتند از:

مرحله اول(yama):
یاما= ريشه درخت معنويست که نشان دهنده­ی آموزه­هاي اخلاقي اجتماعي است و به پرهیزات در زندگی اشاره دارد.
مرحله دوم (niyama):
نياما= تنه درخت معنويست که نشان دهنده­ی آموزه هاي اخلاقي اجتماعي است و به واجبات در زندگی اشاره دارد.
مرحله سوم  (asana):
آسانا= شاخه درخت معنویست که نشان دهنده­ی حركات يوگا است.
مرحله چهارم(pranayama):
پراناياما = برگ­های درخت معنویست که نشان دهنده روش­هاي تنفسي صحیح در زندگی است.
مرحله پنجم (pratyhara):
پراتي هارا = پوسته­ی درخت معنویست که نشان دهنده­ی روش­هاي كنترل هيجانات و احساسات است.
مرحله ششم (Dharana):
دهارانا= شيره درخت معنویست که به روش­هاي كنترل و تمركز فكر در زندگی اشاره دارد.
مرحله هفتم (dhyana):
دهيان= گل درخت معنویست که نشان دهنده­ی رسیدن به تعمق و خاموشي ذهني است.
مرحله هشتم (samadhi):
صمدي= ميوه درخت معنویست که نشان دهنده­ی رسيدن به وحدت، خلوص، يگانگي و روشن ­بيني است.

3- یوگا پس از دوره کلاسیک:

چندین قرن پس از پاتانجالی، کارشناسان متخصص یوگا یک سیستم از شیوه­های طراحی شده برای جوان سازی بدن و طولانی­ترکردن عمر را ایجاد کردند. آنها آموزه­های و وداهای باستانی را رد کردند و بدن فیزیکی را به عنوان وسیله­ای برای دستیابی به روشنگری پذیرفتند. آنها "تانترا یوگا" را با تکنیک­های رادیکال برای پاک کردن ذهن توسعه دادند. اکتشاف این ارتباطات فیزیکی-معنوی و توجه متمرکز بر بدن باعث ایجاد "هاتا یوگا" شد و این نوع یوگا در دوره مدرن رواج بیشتری پیدا کرد و کشور­های غربی بزرگترین مقاصد برای ورود هاتایوگا شدند.

4-  یوگا دوره مدرن:

در اواخر دهه 1800 و اوایل دهه 1900، استادان یوگا به کشور­های غرب سفرهای متعددی را انجام دادند تا یک گروه متحد از "هاتا یوگا" ایجاد کنند که در نهایت این گروه در پارلمان ادیان در سال 1893 در شیکاگو آغاز به فعالیت کرد. در سال­های­ 1930-1920هاتا یوگا بشدت در هند توسط افرادی مثل کریشنا ماچاریا، سوامی سیواناندا و دیگر یوگی­هاترویج داده شد تا اینکه"کریشناساکاریا" اولین مدرسه یوگای هاتا در میسور (یکی از شهرهای هند) در سال 1924 افتتاح شد. سیواناندا یک نویسنده پرکار بود و بیش از 200 کتاب در زمینه یوگا نوشت و چندین پایگاه متعدد یوگا را در سراسر جهان تاسیس کرد و از جمله اقدامات سیواناندا تأسیس انجمن "زندگی" در بانک­های اطراف رودخانه مقدس گنگدر سال 1936 بود. با گذر زمان واردات یوگا به غرب همچنان ادامه داشت تا اینکه "ایندرا دیوی" استودیوی یوگا خود را در هالیوود در سال 1947 باز کرد. از آن به بعد، بسیاری از معلمان غربی و هندی به پیشگامان راه هاتا یوگا تبدیل شدند و دانش هاتایوگا را به افراد بسیاری منتقل کردند. هاتا یوگا در حال حاضر دارای بسیاری از مدارس با سبک­های مختلف آموزشی در حال آموزش به علاقه­مندان هستند.


نویسنده: ویدا رزبانی

دیدگاههای خود را با ما در میان بگذارید

نظرات